Titel: VSV
Schrijver: Leon de Winter
Pagina's: 464
Uitgave: 1e druk, 2012, Amsterdam
Genre: psychologische roman
Samenvatting:
Theo van Gogh, de op 2 november 2004 vermoorde columnist, zit nog steeds in een bepaalde fase van het hiernamaals. Hij is in al die jaren nog niet verder dan die “kazerne” gekomen: hij is nog enkel hoofd en een andere overledene (de ex-priester Jimmy Davis) zegt dat hij de kans krijgt om weer een geheel lichaam te worden, wanneer hij een beschermengel wordt en daden van onbaatzuchtigheid tentoon spreidt. Hij mag voor de functie kiezen uit drie personen die hij mag beschermen: Ayaan Hirschi Ali, Leon de Winter of Mohammed B. (zijn moordenaar). Theo vindt het eigenlijk geen keus en dan beslist Jimmy dat hij de beschermengel moet worden van Max Kohn, een joodse onderwereldfiguur.
Deze onderwereld figuur is in die tijd in Amerika op weg naar de begrafenis van de zus van Jimmy Davis. Hij voelt zich daartoe verplicht, omdat hij bij een transplantatie het ruilhart van Jimmy heeft gekregen. Hij onderhoudt nu financieel de familie van Davis.
In het derde hoofdstuk wordt een nieuwe verteller geïntroduceerd, Sonja. Deze is zowel de minnares geweest van Max Kohn, als van de priester Jimmy Davis die tijdens zijn leven moeite had met het celibaat. Toen op 10 september 2001 Max en Sonja van hun bed werden gelicht, had ze de relatie verbroken. Ze wilde niet verder met een crimineel, maar op dat moment was ze in verwachting van Nathan, het kind van Max. Op een eiland in de Cariben ontmoette ze de priester Jimmy Davis, die een geweldige minnaar was.
Max krijgt van de erfgenamen van Davis een foto waarop Jimmy met Sonja te zien is en dat maakt Max zo nieuwsgierig dat hij weer naar Nederland vertrekt. Sonja woont in Amsterdam. Maar het bijzondere is dat Sonja Verstraete nu weer een relatie heeft met de schrijver Leon de Winter die een half jaar daarvoor verlaten is door zijn vrouw Jessica Durlacher. Via een bevriend stel, de advocaat Bram Moskowicz en zijn jongere vriendin Eva Jinek, worden ze met elkaar in contact gebracht. Leon is flink wat ouder (58) dan de afgestudeerde arts Sonja (44) maar ze vindt rust bij hem en ze wil met hem naar Amsterdam terug. Het wordt natuurlijk allemaal wat lastiger als Leon, Sonja, en Max met elkaar in contact worden gebracht. Sonja wil namelijk niets meer van Max weten. Max wil echter alles weten van Jimmy, van wie hij het ruilhart heeft en door wie hij zich een beter mens voelt. Max heeft jaren geleden een Marokkaanse partner gehad (Kicham Ouaziz) die twee Joegoslaven voor hem heeft neergeknald die een aanslag hadden gepleegd op Max. Die waren waarschijnlijk ingehuurd door de vader van Sonja die makelaar was en Max een loer had gedraaid. Ook Sonja’s vader was door Max’ partner vermoord, maar Sonja was daarvan niet op de hoogte. De zoon van de huurmoordenaar Kichie, Sallie, heeft in 2012 het plan opgevat om wraak te nemen voor zijn vader en een daad te stellen in Nederland. Ze bereiden als leden van een perfect draaiend voetbalteam, een terroristische aanslag voor. Kichie blijkt bovendien in het laatste jaar van zijn gevangenisstraf te zitten, maar heeft een ongeneeslijke kanker.
Dan komt er een flinke versnelling in het verhaal. De Marokkaanse jongens o.l.v. Sallie Ouaziz plegen een aanslag op het Muziektheater in Amsterdam en tegelijkertijd kaapt de groep een Turks vliegtuig op Schiphol. Dat merkt Sonja als een van de eersten, want zij is net van plan Amsterdam te verlaten met Nathan, omdat ze geen nieuw contact wilde met Max Kohn. Nathan is heel kwaad dat ze weer wil vluchten, want hij mag de volgende dag naar een verjaardag van een schoolvriendinnetje Lia. Hij loopt bij zijn moeder weg op Schiphol.
Intussen komt ook burgemeester Job Cohen als personage in de roman. Hij heeft een minnares Marijke en die zit waarschijnlijk in het Muziektheater als de bom in de parkeergarage onder het gebouw afgaat. De terroristen willen de vliegtuiggijzelaars vrijlaten in ruil voor de vrijlating van Mohammed Boujeri (Theo’s moordenaar) en Kichie, de vader van Sallie. De laatste wil helemaal niet vrij, want hij zit nog maar kort voor zijn officiële afloop van zijn straf; bovendien heeft hij niets met de opvattingen van de extreme islamisten. Toch wordt hij met de moordenaar Mohammed B. naar Schiphol gebracht. Maar de terroristen hebben nog een derde ijzer in het vuur. Ze gijzelen de leerlingen van een Amsterdamse basisschool (de VSV) en nu is de eis dat ze Geert Wilders willen meenemen naar een Aziatisch land. Dat houdt ook in dat de minister van justitie, Piet Hein Donner, in de roman komt. Hij voelt er niets voor om Wilders mee te laten gaan, wat diens populariteit ten goede zou komen. Hij treedt dan ook in overleg met Job Cohen. En dan komt er weer een lang verstopt gebleven aap uit de mouw. Max Kohn is de halfbroer van Job Cohen (zijn vader heeft een buitenechtelijk kind verwekt bij Jobs moeder). Toen Max in 2001 werd gearresteerd, heeft Job Cohen ervoor gezorgd dat hij vrijkwam. Piet Hein Donner vindt dat er nu wel wat tegenover mag staan. Ze kunnen geen bestorming van de school toestaan, omdat er waarschijnlijk teveel kinderen zouden sneuvelen. Ze willen nu dat Max Kohn en zijn partner Kichie de school binnengaan en Sallie proberen te overtuigen dat het niet de juiste weg is. Maar dat is ook meteen de kans voor de tot beschermengel gepromoveerde Theo van Gogh om met Max Kohn mee te gaan. Via het riool bereiken ze de kelders van de school en ze weten toegang te krijgen tot de zaal met de terroristen die de kinderen onder schot houden.
Via microfoons en camera’s kan men buiten volgen wat er binnen gebeurt en wanneer er schoten worden gelost, dreigt een fatale aanval van scherpschutters. De kleine Nathan ziet op dat moment een geweldige lichtflits, waardoor hij ineens aan het cadeautje voor zijn vriendinnetje Lia denkt (namelijk het polshorloge in de vorm van een hartje). Hij rent met zijn vader Max naar boven en dat wordt hun redding. De scherpschutters vallen daarna namelijk binnen en schieten de terroristen dood. De kinderen worden gered.
Zes maanden later. Er komen nog twee hoofdstukken. In het eerste beschrijft Leon de Winter twee ontmoetingen. De eerste is met de ambtenaar op Binnenlandse Zaken, Frans van der veen, die het verschijnsel van de lichtflits heeft onderzocht en de conclusie moet trekken dat het een bovenaards geheel moet zijn geweest. Natuurkundig zou er niet zo’n reflectiemoment kunnen zijn geweest. Dit hoofdstuk verklaart meteen de vier memo’s die Van der ven in deel 1 aan Piet Hein Donner heeft verstuurd en die op dat moment voor de lezer nogal geheimzinnig zijn geweest, omdat ze nauwelijks in verband konden worden gebracht met de inhoud van dat deel. Maar Van der Ven wordt nu in verband gebracht met een soort afwijking in zijn hoofd. Het andere bijzondere is de verschijning van Theo van Gogh in een droom van Leon. Van Gogh spoort hem aan alles wat hij heeft meegemaakt toch vooral in een roman op te schrijven. Dat gaat Leon ook doen. Hij was immers bezig met een roman over Van Gogh.
In het allerlaatste hoofdstuk volgens we Theo van Gogh op weg naar zijn vervolmaking in het hiernamaals. Hij heeft immers zijn daad van onbaatzuchtigheid verricht en daardoor is zijn lichaam weer geheeld. Hij mag naar de volgende fase, op zijn omafiets weliswaar. Hij passeert de Goddelijke Kale die een tijdje zijn beschermengel is geweest.
Bron: http://www.scholieren.com/boek/12163/vsv/zekerwetengoed
Recensie
VSV de moeite waard om te lezen of niet?
VSV is een boek geschreven door Leon de Winter. Leon de Winter werd geboren op 24 februari 1954 in Den Bosch. Hij groeide op in een Joods gezin en studeerde aan de Film academie. Zonder diploma verliet hij de academie en begon boeken te schrijven. Een aantal van zijn boeken zijn verfilmd. In 1994 schreef hij ook opinie stukken voor de krant. In 2007 stopte hij hiermee. Hij heeft tot nu toe 24 boeken geschreven waarvan er vijf verfilmd zijn en een een toneelstuk van gemaakt is. Met VSV heeft hij geen prijzen gewonnen.
In het boek wil Leon de Winter voorgoed afrekenen met zijn inmiddels vermoorde kwelgeest Theo van Gogh, die hem tijdens zijn leven in columns herhaaldelijk lastig viel met zijn joodse verleden en opvattingen. Leon werd op een nare situatie opmerkzaam gemaakt door een journalist die hem attent maakte op een uitzending van het “Zwarte schaap” uit 1984, waarin Van Gogh van De Winter beweerde dat hij als hobby prikkeldraad van concentratiekampen spaarde.
Ik verwachtte niet veel van dit boek, want ik wist dat dit boek toch niet op kon tegen mijn toch al veel te hoge verwachtingen. Ik verwachtte dat het een boek was die minder saai was dan de andere boeken die ik voor het vak Nederlands al had gelezen, omdat ik al deels wist waar het over ging. Ik verwachtte vooral spanning en actie.
De beoordeling
Over het algemeen vond ik dit boek een goed boek. Ik raad het aan voor mensen die van thrillers houden. Hoewel je door sommige stukken heen moet bijten, vond ik dat de spanning vrijwel doorliep tot het einde er zaten ook een aantal goede plottwists in die het verhaal spannend hielden. Wat ik slechter vond is de romantiek en het bovennatuurlijke beschermengel gebeuren. Er zat weinig romantiek in, want het verlangen naar mensen en de gedachtengang van de karakters was minder goed beschreven. Het bovennatuurlijke beschermengel gebeuren had een minder belangrijke rol in het verhaal waardoor die verhaallijn minder naar voren kwam waardoor deze niet veel toe te voegen had aan het verhaal. De karakters en hun transformatie door het boek heen vond ik niet erg geloofwaardig. Meer dan door de stad fietsen en met elkaar praten over hun eigen problemen doen ze niet terwijl er overal rondom hen terroristische aanslagen plaatsvinden. De burgemeester lijkt meer oog te hebben voor zijn vriendin dan voor de paniek onder de mensen en de terroristische aanslagen. Max Kohn wil ineens alles eraan doen om zijn geliefde Sonja te spreken over zijn hartdonor. Sonja wil alleen weg om Kohn te ontsnappen en haar zoontje wil juist blijven om naar zijn vriendin haar verjaardagsfeestje te gaan. Terwijl Theo alles op alles moet zetten om zijn lichaam terug te verdienen. Leon zelf wil alleen maar Sonja. De terroristen zijn gewoon gestoord. De karakters waren wat mij betreft te minimalistisch uitgewerkt en daardoor een zwakte punt voor het boek. Verder vond ik het ongeloofwaardig hoe alle karakters aan elkaar verbonden waren op de een of andere manier. Het was gewoon te toevallig te simpel te makkelijk dat had van mij uitgebreider gemogen. De verwachtingen worden wat mij betreft net gehaald.
Ik vond dit een van de betere boeken die ik tot nu toe voor het vak Nederlands heb gelezen. Wat wel een nadeel is is dat het boek vrij dik is en bijna 500 pagina's heeft en je er dus wel op tijd mee moet beginnen. Het is een spannende literaire thriller die vrij makkelijk door te lezen is. Daarom raad ik dit boek aan voor mensen die van thrillers en dikke boeken houden. Voor de mensen die er tegenop zien om dit boek te lezen geef ik dit advies: alles wat je vandaag niet doet moet je morgen doen. Dus begin maar alvast met lezen. Succes!
Jasmijn Mutsaers
Leon de Winter – VSV of Daden van onbaatzuchtigheid. De Bezige Bij, Amsterdam 2012, 432 blz.
